آنسان که برگ - این اتفاق زرد -
می افتد!
افتاد...
آنسان که مرگ -این اتفاق سرد -
می افتد!
اما ...
او گرم بود و سبز
که افتاد!
سیلورم...
کاش رفتنت را برگشتی بود!
یک جرعه عشق...(فقط یک جرعه!)
یک قطره حمایت...(فقط یک قطره!)
کاش میشد حرفی زد....
کاش میشد چیزی گفت...
ولی نه...!
حرفت را بخور....بهتر است!
(بیا قول بدهیم حتی وقتی خیلی گرسنه ایم حرفمان را نخوریم...یادته؟)
کو گوش شنوا؟؟؟؟
پیاله ای بخشش هم بدهی کافی است....
من به یک ته پیاله هم مست میشوم
من به لبخندی،به سیبی،به نگاهی....خرسندم!
من به یک بوسه ی گرم به کمی آرامش...قانعم من به خدا!
اینجا از حمایت و عشق و بخشش و لبخندو سیب و نگاه و بوسه و آرامش خبری نیست!
اینجا فقط وسیله ای....عشقی نیست
کاش خطم را میخواندی
کاش اشکم را میدیدی...
برای یک لحظه...
آغوشت را...
قرض میدهی....
رفیق؟؟؟؟
بوی باران
بوی سبزه
بوی خاک....
شاخه های شسته باران خرده پاک
آسمان آبی و ابر سپید
برگهای سبز بید
عطر نرگس رقص باد
نغمه ی شوق پرستوهای شاد
خلوت گرم کبوترهای مست......
........................
نرم نرمک میرسد اینک بهار...
خوش به حال روزگار!
.........................................................................
باز کن پنجره را که نسیم
روز میلاد اقاقی ها را جشن میگیرد
و بهار...
روی هرشاخه کنار هر برگ
شمع روشن کرده است!
همه ی چلچله ها برگشتند
و طراوت را فریاد زدند...
کوچه یکپارچه آواز شده است
و درخت گیلاس...
هدیه ی جشن اقاقی ها را
گل به دامن کرده است!
.........................................................................
حالیا معجزه ی باران را باور کن
و سخاوت را در چشم چمنزار ببین
و محبت را در روح نسیم
که در این کوچه ی تنگ....
با همین دست تهی.....
روز میلاد اقاقی ها را جشن میگیرد!
.........................................................................
خاک جان یافته است
تو چرا سنگ شدی؟؟؟
تو چرا اینهمه دلتنگ شدی؟؟؟؟
باز کن پنجره هارا...
و بهاران را....
باور کن........!!!
........................................................................
ب.ن:دیروز تولدم بود...
باران سمفونی خاموش گل ها را آغاز می کند
و غیابت اقتدار تنهایی است .
جایی به دور از تاریخ و زمان و مکان
که اضلاع درد از راستای نگاهت آغاز می شود .
تو ، دلیل افسونگری گل هایی
چونان که بغض رنگین باغ فریاد می زند
غیابت اقتدار تنهایی است .
بنگرکه استاده ام در مسلخ بهشت رنگ و نازی بی تو
ودر نشسته در خود و افتاده بر نیمکت باغ تنهایی
و گرداگردم بهتان و توبیخ تلخ گل ها
در دستانم کتاب و شعر وفلسفه
در نگاهم خاموشی و عجز و ترس
و در قلبم شلاق مکرر نیاز
بر زبان چنین می گویم
حیات را در شبستان باغی چنین خواهم شکست ای سراسر شکوه ،
بی تو بهتان و آیه های مرگ را کتاب جاودان غیابت خواهم کرد
چرا که از تو مطلق ها روییدند.
تو مادرانه های تنفسی دمادمی و خواهرانه های خدایانی فراموش شده
بیایید و بگویید ؛
ای دانایان شعر و شعور و فلسفه
بی حضورش
آه ، شعر حیاتم را چگونه می سرایید ،
غایت های تکامل را در سیر رنج آور علت و معلول در کجا می جویید
بیایید و با من در عجز حضورش خاموش به اعتراف بنشینیم
چرا که غیابش ، اقتدار تنهایی است
آمده ام که بمانم....نه برای رفتن!
(من فریاد میزدم ولی توسراپا یت را یخ فرا گرفته بود....سرد بودی...من فقط فریاد میزدم.......)
بس کن دیگر!
گفتم آمده ام که بمانم....
(به اطراف نگاهی انداختی....کسی نبود.......
باز نگاهی دزدانه به اطراف انداختی...)
سرزنشم نکن...مجبور بودم....
(برف می آمد....خیلی شدید ....فریاد زدم...زار زدم...گریه کردم...التماس کردم...تو یخ وجودت آب نشد)
آب شد ....
به خدا آب شد...
هم یخ چشمانم...
هم یخ دستانم...
هم یخ وجودم...
نگذاشتم ببینی...
تو هم زجر میکشیدی ....میدانستم....نخواستم که حقیقت را بفهمی...
(ولی....)
بس کن....گفتم بس کن
فقط به نام عشق...
بازگشتم را بپذیر....
بسان رهنوردانی که در افسانه ها گویند
گرفته کوله بار زاد ره بر دوش
گهی پر گوی و گه خاموش
در آن مهگون فضای خلوت افسانگیشان راه می پویند
ما هم....
.....
راه خود را میکنیم آغاز!!!
من اینجا بس دلم تنگ است!
و هر سازی که میبینم بد آهنگ است
بیا ره توشه بر داریم
قدم در راه بی برگشت بگذاریم
ببینیم آسمان "هرکجا" آیا همین رنگ است؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
تو دانی کاین سفر هرگز به سوی آسمانها نیست
سوی بهرام این جاوید خون آشام
سوی ناهید این بد بیوه ی گرگ قحبه ی بی غم
سوی اینها و آنها نیست
به سوی پهندشت بی خداوندیست
که با هر جنبش نبضم
هزاران اخترش پژمرده و پرپر به خاک افتند!
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بگذاریم
به سوی سرزمین هایی که دیدارش
بسان شعله ی آتش
دواند در رگم خون نشیط زنده ی بیدار
نه این خونی که دارم.....پیر و سرد و تیره و بیمار!
چو کرم نیمه جانی بی سر و بی دم
که از دهلیز نقب آسای زهر اندود رگهایم
کشاند خویشتن را همچو مستان دست بر دیوار
بسوی قلب من این غرفه ی با پرده های تار
و میپرسد صدایش ناله ای بی نور:
"کسی اینجاست؟؟؟
هلا!
من با شمایم! های!
میپرسم کسی اینجاست؟؟؟
کسی اینجا پیام آورد؟
نگاهی یا که لبخندی؟؟؟
فشار گرم دست دوست مانندی؟؟؟"
و میبیند صدایی نیست
نور آشنایی نیست
حتی از نگاه مرده ای هم رد پایی نیست!
صدایی نیست الا پت پت رنجور شمعی در جوار مرگ
ملول و با سحر نزدیک و دستش گرم کار مرگ
وز آنسو میرود بیرون بسوی غرفه ای دیگر
به امیدی که نوشد از هوای تازه ی آزاد
ولی آنجا حدیث بنگ و افیون است
از اعطای درویشی که میخواند:
"جهان پیر است و بی بنیاد
از این فرهاد کش فریاد...!"
که می گوید بمان اینجا؟؟؟؟؟؟؟
که پرسی همچو آن پیر بدرد آلوده ی مهجور:
"خدایا به کجای این شب تیره بیاویزم قبای ژنده ی خود را؟؟؟؟"
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بگذاریم
کجا؟؟؟؟
هرجا که پیش آید
به آنجایی که می گویند:
چو گل روییده شهری روشن از دریای تر دامان
و در آن چشمه هایی هست
که دایم روید و روید گل و برگ بلورین بال شعر از آن
و می نوشد از آن مردی که میگوید:
"چرا بر خویشتن هموار باید کرد
رنج آبیاری کردن باغی کز آن گل کاغذین روید؟؟؟؟"
کجا؟؟؟؟؟
هر جا که اینجا نیست!
من اینجا از نوازش نیز چون آزار ترسانم
ز سیلی زن
ز سیلی خور
وز این تصویر بر دیوار ترسانم
بیا تا ره سپاریم
بسوی سبزه زارانی که نه کس کشته
بسوی سرزمینهایی که در آن هرچه بینی بکر و دوشیزه ست
و نقش رنگ و رویش هم بدین سان از ازل بوده
که چونین پاک و پاکیزه ست!
بیا ای خسته خاطر دوست!
ای مانند من دلکنده و غمگین!
من اینجا بس دلم تنگ است
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بی فرجام بگذاریم......
انجیر کهن سرزندگی اش رامی گسترد...
زمین باران را صدا می زند...
گردش ماهی ها آب را می شیارد...
باد می گذرد...چلچله می چرخد...و...
نگاه من گم می شود!
ماهی زنجیری آب است و من...
زنجیری رنج!
نگاهت خاک شدنی...
لبخندت پلاسیدنی است!
سایه را بر تو فرو افکنده ام تا ...
بت من شوی!!!
نزدیک تو می آیم .... بوی بیابان می شنوم!
به تو می رسم....
....
تنها می شوم!!!!
کنار تو تنهاتر شده ام...
از تو تا اوج تو زندگی من گسترده است.
از من تا من ...
تو گسترده ای!
با تو برخوردم
به راز پرستش پیوستم.
از تو به راه افتادم
به جلوه ی رنج رسیدم!
و با این همه ای شفاف...
و با این همه ای شگرف...
مرا راهی از تو به در نیست!
زمین باران را صدا می زند
من تو را!!!
پیکرت را زنجیری دستانم می سازم تا ...
زمان را زندانی کنم!
باد می دود و خاکستر تلاشم را می برد.
چلچله می چرخد...
گردش ماهی آب را می شیارد...
فواره می جهد...
لحظه ی من پر می شود!!!
خوشا پرنده که بی واژه شعر می گوید.
گذر به سوی تو کردن ز کوچه ی کلمات
به راستی که چه صعب است و مایه ی آفات!
چه دیر و دور و دریغ…
خوشا پرنده که بی واژه شعر می گوید.
ز کوچه ی کلمات…
عبور گاری اندیشه است و سد طریق
تصادفات صداها و جیغ و جار حروف
چراغ قرمز دستور و راهبند حریق!
تمام عمر بکوشم اگر شتابان من
نمیرسم به تو هرگز از این خیابان من!
خوشا پرنده که بی واژه شعر می گوید…!!!
هر شب در رویاهایم
تو را میبینم احساست می کنم
و این گونه می فهمم که به راه خود ادامه می دهی!
فاصله ای زیاد در میانه است
و فضاهایی میان ماست
تو آمده ای که نشان دهی به راه خود ادامه می دهی!
نزدیک
دور
هر جایی که باشی
باور دارم که دل راه خودش را ادامه خواهد داد
یک بار دیگر در را باز کردی
و اینجایی...
در قلبم!
و قلبم به راه خود ادامه خواهد داد!
عشق می تواند ما را یک بار لمس کند
و یک عمر دوام بیاورد
و هیچ وقت نرود تا زمانی که ما رفته باشیم!
عشق زمانی بود که تو را دوست داشتم
زمانی حقیقی برای حفظ کردن
در زندگیم
ما همیشه به راه خود ادامه خواهیم داد!
نزدیک
دور
هر جایی که باشی
باور دارم که دل راه خودش را ادامه خواهد داد
یک بار دیگر در را باز کردی
و اینجایی...
در قلبم!
و قلبم به راه خود ادامه خواهد داد!
تو اینجایی
چیزی نیست که از آن بترسم!
و من میدانم که قلبم ادامه خواهد داد
ما همیشه اینگونه خواهیم ماند
تو در قلبم در جایی امن هستی
و قلبم به راه خود ادامه خواهد داد!
کلماتم را...
در جوی سحر می شویم!
لحظه هایم را...
در روشنی باران!
تا برای تو شعری بسرایم روشن.
تا که بی دغدغه
بی ابهام
سخنانم را
در حضور باد
-این سالک دشت و هامون-
با تو بی پرده بگویم
که تو را دوست می دارم
تا مرز جنون...!
اسفالت
باران خورده
مثل فلس ماهی ها!
از روشنی ...گاهی...
بر هستی اشیا گواهی ها!
تنهایی ای
آن سان که حتی سایه ات با تو
گاه آید و...
گاهی نمی آید
در بی پناهی ها...!!!
کوله بار خالی ام بر دوش
نقطه ی پایان این افسانه را
پای در راهم!
آسمان...
فرزانه ی فرتوت غمگینی است
ساده لوحی های ما را چین به پیشانی!
ابرها:
پیغام گوی روزگاران پریشانی.
بادها:
دم سردی پاییزهای خلوتی را می دهند آواز.
برگها:
زرد و کبود و سرخ در پرواز.
ماه:
همچون چشمی از هیهات و حسرت باز.
چشم میگردانم از هر سوی
پشت سر در خلوت دشتی
که میلغزد در انبوه مهی خاکستری
بوته های روزهای رفته
می پیچند در طومار بادی صرصری
پیش رو...
برفی که بی آرام
می بارد!
بر نشیب راه باریکی
که می افتد میان دره ای تاریک
دم به دم از خویش می پرسم
آنکه باید بگذرد از قلب این طوفان
تویی یا دیگری؟؟؟
برسراپای درختانی به تاراج خزان تسلیم
هیچ برگی نیست
باری نیست
گاه گاه اینجا و آنجا
کلبه هایی هست
پرت افتاده و خاموش
پشت درهای فرو پاشیده از زنگارشان ... اما...
هیچ چشم انتظاری نیست
هیچ دوست دوستداری نیست!
تا دهی دشنام
سر بر آسمان تیره خواهی کرد
اختران را جز نگاه شرمساری نیست!
آه...
اینک گر پناهی هست
کنج ایوان است و در انبوهی از اندیشه ها
سر در گریبانی!
با هجوم سردمهری های دوران
آفتاب گرم را رفتن به میهمانی
زیر بالا پوش برف سالخوردی
چون زمین در خواب سنگین زمستانی!
آنچه بیدارت کند زین خواب خوش نفرین فرزند است!
و آنچه بیزارت کند از هر چه در دنیاست
نفرت پنهان و پیدای رفیق و خویش و پیوند است!
همزبانی های تن فرسای تنهایی است
رهنمونی های بیجای شکیبایی است.
می رسد روزی که جان بی قرارت
مرگ را
هر لحظه ای صد بار
آرزومند است!
کوله بار خالی ام بر دوش
با ملال تلخ جانکاهم
می روم آنجا
که دستی داس بر کف
دیر یا زود
افکند از پای
ناگاهم!
کژدم احساس این بیداد
می دواند خشم زهر آگین خود را در جگرگاهم
خود نمی دانم
چه می گویم
چه می جویم
چه می خواهم!
ای بزرگ مهربان!
چند وقتی است که دلم گرفته!!!
کاش دلیل بعضی مسائل را به من می فهماندی تا اینقدر سرگردان نباشم.
می دانم که کفر است ولی بعضی وقتها به وجود داشتنت شک می کنم.
آخر مگر می شود بزرگی مهربان بالای سرم باشد ولی فریادهایم را نشنود؟
کاش جوابم را میدادی تا حنجره ام را پاره نمی کردم...!!!
با قامت کشیده ات ای سرو سرافراز!
آخر چگونه خفتی آن گور تنگ را؟؟؟
ای زاده ی طراوت الوند...
ای مست باد و باده ی دربند...
بر سینه ات چگونه کشیدی آن تخته سنگ را؟؟
وقتی که استغاثه ی بی حاصل مرا
از دور دست خواب رهایی
لبخند می زد
من پای آن مغاک یقین داشتم که :
وای!
گوش تو می شنید صدای کلنگ را!
دانم همی که مرگ
چیزی به جز درنگ تپش ها
چیزی به جز درنگ نفس نیست!
با برگ ها – به زمزمه – گفتم میان اشک
بر سنگ اگر درنگ پسندد نپرسمش
بر آدمی چگونه پسندد درنگ را؟؟؟؟
چه روز ابری ای بود آن روز...روزی که فقط باران نمی بارید...تو می باریدی...خواهرت می بارید...ومادرت!
روزی که تو می باریدی...و من نیز باریدم...باریدم و باریدم... باران دردی را دوا نمی کرد!
خودم دیدم که چشمان باران نیز بارانی بود!
آن روز هر کس در نزدیکی بود ابری بود... همه می دانند تو چقدر تنهایی... همه باران را می فهمند...
همه که نه! فقط هر کس که در نزدیکی بود... هر کس در نزدیکی بود باران چشمهایت را فهمید!
در آن روز ابری خودم در چشمان باران خیره شدم...خودم غم را و باران را در چشمانش خواندم...
خودم شرمندگی را در نگاهش دیدم... نمیتوانست کاری بکند... شرمنده بود!
باور کن عزیزم!
باران روز های ابری خود را با تو مقایسه کرد و شرمنده شد...
باران می داند که تو چقدر تنهایی و شرمنده است!
به عظیمه ی عزیزم که خیلی زود غم از دست دادن پدر را بر شانه هایش احساس می کند...
تنها در بی چراغی شبها میرفتم.
دستهایم از یاد مشعل ها تهی شده بود.
همه ی ستاره هایم به تاریکی رفته بود.
مشت من ساقه ی خشک تپش ها را می فشرد.
لحظه ام از طنین ریزش پیوندها پر بود.
تنها می رفتم …. می شنوی؟؟؟؟
تنها!!!
من از شادابی باغ زمرد کودکی به راه افتادم.
آیینه ها انتظار تصویرم را میکشیدند.
درها عبور غمناک مرا می جستند .
و من میرفتم…
میرفتم تا در پایان خود فرو افتم…
ناگهان…
تو از بیراهه ی لحظه ها میان دو تاریکی به من پیوستی.
صدای نفسهایم با طرح دوزخی اندامت درآمیخت.
همه ی تپش هایم از آن تو باد...
چهره ی به شب پیوسته!
همه ی تپش هایم.
من از برگریز سرد ستاره ها گذشته ام
تا در خط های عصیانی پیکرت شعله ی گمشده را بربایم.
دستم را به سراسر پیکرت کشیدم
زمزمه ی نیایش در بیداری انگشتانم تراوید.
خوشه ی فضا را فشردم
قطره های ستاره در تاریکی درونم درخشید.
و سرانجام...
در آهنگ مه آلود نیایش تو را گم کردم!!!
میان ما سرگردانی بیابان هاست...
بی چراغی شبها...بستر خاکی غربت ها...فراموشی آتشهاست.
میان ما هزار و یک شب جست و جو هاست...
این من نه منم
اگر منی هست
تویی!!!
ور در بر من
پیرهنی هست
تویی!!!
و من ایستادم و نگاه کردم..فقط نگاه کردم...
و هیچ نگفتم... و نگاه کردم...
و سپس باریدم... دوباره امروز هم ابری شدم...
می خواستم آفتابی باشم...اما نگذاشتند...
و فقط باریدم...ونگاه کردم...نگاه کردم به خرد شدنم...
دیدم که چگونه شخصیتم را زیر دست و پایشان خرد کردند...
وبعد... انگار نه انگار...که این شخصیتم بود...غرورم بود...
و نشنیدند صدای قلبم را...و نفهمیدند...
چون من چیزی نگفته بودم...
و می خواستم که بگویم...اما کلمات نیز مرا تنها گذاشتند...
و ابری شدم... وسپس بارانی... و باران کم بود...طوفانی شدم...
و کسی در نزدیکی نبودکه سرم را بر شانه اش بگذارم یا در آغوشش آرام یابم...
چون من تنها بودم... وهستم!
و سرم را بر بالشم گذاشتم... و آن هم خیس باران شد...
و فقط باران بارید...
و من چون باران بهاری بودم ...اما ... بهار نبودم!
پاییز شدم...دلم پاییزی است...وثانیه هایم نیز...
و احساس کردم که تنهاترینم...
و قلبم فریاد می کشید...ولی هیچ کس فرصت گوش کردن به فریادم را نداشت...
و باز هم آن وسوسه ی همیشگی و آزاردهنده در وجودم شدت گرفت...
و من مثل همیشه ترسیدم...خیلی ترسیدم...
و این جمله بر ذهنم نقش بست که:من یه خزون بی بهارم!
خدایاااااااااا پس کجایی تو؟؟؟
(دست نوشته های یک روز ابری)
چون صاعقه
در کوره ی بی صبری ام
امروز!
از صبح که بر خاسته ام
ابری ام
امروز!
تنها نگاه بود و تبسم میان ما...
تنها نگاه بود و تبسم!
اما...نه!
گاهی از تب هیجان ها بی تاب می شدیم!!!
گاهی که قلبهامان می کوفت سهمگین...
گاهی که سینه هامان چون کوره میگداخت
دست تو بود و دست من – این دوستان پاک –
کز شوق سر به دامن هم می گذاشتند.
وز این پل بزرگ – پیوند دستها –
دلهای ما نیز به خلوت هم راه داشتند!!!
یک بار نیز – یادت اگر باشد –
وقتی تو راهی سفر بودی...
یک لحظه... وااای!!
تنها یک لحظه...
سر روی شانه های هم آوردیم
با هم گریستیم!!!
تنها نگاه بود و تبسم میان ما...
ما پاک زیستیم...!!!
